Zijn dieptepunt beleefde hij in detentie. Geen geld, geen status, alles wat voor hem waarde had ging kapot. Familie en vrienden bleven weg. “Niemand kwam op bezoek, niemand keek naar me om.”

Tijdens de podcast staat hij ook stil bij de rol van hulpverlening. Wat had hij nodig gehad? Geen grote interventies, maar iemand die écht naast hem was gaan staan. Iemand die een rondje met hem ging lopen, samen een broodje haalde, ging kickboksen of voetballen. En vooral: iemand die op een oprechte en authentieke manier met hem in gesprek ging. Maar hij benadrukt dat het, ondanks momenten van goede hulpverlening, niet vanzelf gemakkelijk ging: “Ik was te wild.”

Voor hulpverleners is dat herkenbaar en tegelijkertijd ingewikkeld. Jongeren zijn vaak met hun hoofd ergens anders, willen zo snel mogelijk weg en lijken soms ongrijpbaar. Toch benadrukt Younes dat elke jongere een punt heeft waarop je hem of haar kunt raken. “Je moet blijven proberen. Altijd.”

In coronatijd schreef Younes een boek over zijn leven. Mede daardoor heeft hij inmiddels meerdere jongeren kunnen weerhouden van het criminele pad. Zijn boodschap is helder: geloof in jezelf. Criminaliteit is niet duurzaam. Je raakt mensen kwijt, stelt ouders teleur en verliest uiteindelijk jezelf. Probeer elke dag een paar kleine stappen vooruit te zetten en, hoe moeilijk soms ook, elke dag iets positiefs te doen.

Een boodschap die raakt aan de kern van het werk van Oase: blijven geloven in jongeren, ook als het ingewikkeld wordt.

🎧 Luister de volledige podcastaflevering met Younes Finani hier: [podcast]